2016,our best of! by kostas a.

And so this Christmas…

            Τα άλμπουμ της χρονιάς! Για κάποιο λόγο η φράση αυτή θυμίζει Χριστούγεννα όπως ακριβώς το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο και οι κουραμπιέδες! ΠΟΠ&ΡΟΚ, Sonik, Uncut, Mojo και πλέον ο διαδικτυακός αχταρμάς των πληροφοριών. Οπλισμένοι με προσωπικό «κριτήριο» και ένα τεράστιο σουρωτήρι, σαφέστατα μια highlight στιγμή στην ετήσια πορεία ενός μουσικόφιλου-φιλόμουσου!
Τι εννοούμε όμως με «τα άλμπουμ της χρονιάς»; Απευθύνονται σε έναν πυρήνα ακροατών, παραγωγών, μουσικών κλπ; Είναι αντικειμενικές; Τι και πώς καλύπτουν τις κυκλοφορίες ενός έτους;

            Απλά τα πράγματα… Προσωπικά, επιλέγω δίσκους που το 2020 με ευχαρίστηση θα τους βάλω στο πικάπ και θα τους απολαύσω. Δίσκους που δεν θα θεωρήσω ξεπερασμένους, εκτός μόδας ή ξεφτισμένους από τα +5 ή +10 χρόνια. Κάτι που αμέσως απαντάει και στο ερώτημα της αντικειμενικότητας. Φυσικά και μιλάμε για υποκειμενικές επιλογές! Είναι οριακά άρρωστο να μοστράρεις Beyonce στη λίστα σου, επειδή για κάποιον «περίεργο» λόγο ξαφνικά όλοι  (όλοι; Όχι όλοι,ένα μικρό Γαλατικό χωριό…) θεωρούν πως το Lemonade της και η στιλιζαρισμένη pop/r’n’b της είναι το πιο προχωρημένο μουσικό έργο εδώ και χρόνια. Όπως βέβαια γίνεται και κάθε, μα κάθε χρόνο. Και μένεις να απορείς και να προσπαθείς να ξεδιαλύνεις.

Η προσπάθεια αυτή βέβαια να ακούσεις, να καταλάβεις έναν δίσκο, δεν είναι κάτι απλό. Δυστυχώς, η ευκολία απόρριψης ενός δίσκου μετά από ακρόαση στο Internet είναι του ίδιου βαθμού με το να μπεις στο Spotify και απλά να πληκτρολογήσεις τον τίτλο. Έχω χάσει έργα με αυτό τον τρόπο και είναι δεδομένο πως θα ξαναχάσω μιας και είναι αδύνατη η λεπτομερής και ενδελεχής παρακολούθηση του συνόλου των κυκλοφοριών, όταν η ενασχόληση σου με την μουσική δεν είναι αυτό που πληρώνει το ενοίκιο σου. Το θέμα βέβαια είναι κάποια στιγμή να τα συναντήσω και ας είναι χρόνια μετά!

 

My beloved top 10 για το 2016

Γιατί αυτά; Γιατί μάλλον, τηρούν τα άνωθεν. Μα τόσα από «παλιούς»; -Ναι και άλλα τόσα αν αξίζουν πραγματικά. Γιατί ας πούμε πως έχεις μια ποδοσφαιρική ομάδα. Οι 9 είναι άνω των 32 αλλά βγάζουν μάτια, είναι σταθεροί, σκοράρουν, κρατάνε μπάλα και χαρακτήρα και τέλος πάντων είναι η ομάδα που εμπιστεύεσαι για ποιοτικό ποδόσφαιρο και σίγουρη νίκη. Μαζί τους έχεις βάλει κάποια ταλέντα να ψήνονται, να μαθαίνουν και να δίνουν φρεσκάδα στην ομάδα όποτε οι συνθήκες το απαιτούν! Αυτό νομίζω έγινε και με τις λίστες μας (την δικιά μου και του συμπαραγωγού Γιώργου) φέτος. Σαφώς μια δεκάδα(και κάτι…) δεν καλύπτει το ερώτημα «τι σας άρεσε φέτος» αλλά αναλυτικότερα τα λέμε και στον Nova Fm-106.00 !

Καλή μας ακρόαση!

 

1)David BowieBlackstar

db-vinylcoverΜισός αιώνας καριέρας, 50 χρόνια ρόλοι, προσεγγίσεις, επαναπροσδιορισμοί, λάθη, εκρήξεις, πειραματισμοί. Εδώ είμαστε, πειραματισμοί. Αυτό έκανε ο Bowie από το rubber band μέχρι το blackstar, ομώνυμο επιβλητικό εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου. Έπλαθε την pop με τα πάντα, ότι του «μιλούσε» την εκάστοτε περίοδο. Αυτό έκανε και στο Blackstar,στον λιγότερο pop και περισσότερο jazz δίσκο του και ίσως, ας πούμε, δυσκολότερο του. Αλλά σίγουρα έναν από τους καλύτερους που μας παρέδωσε όλες αυτές τις δεκαετίες δημιουργίας. Jazz βάση και ο Bowie να παίζει άριστα τον τελευταίο ρόλο-alter ego της τεράστιας καριέρας του, τον Λάζαρο.
Απαραίτητο άλμπουμ για κάθε δισκοθήκη.

2)TindersticksThe waiting room

tindersticks_the_waiting_room_1453844484Nομίζω πως όλοι έχουν συγκροτήματα  τα οποία έτσι και κυκλοφορήσουν κάτι ,σίγουρα καλύπτουν μια θέση στα καλύτερα της χρονιάς. Αν και θα μπορούσα να αναφέρομαι τουλάχιστον στις μισές επιλογές της λίστας μου, δεν είναι έτσι. Δε θεωρώ δηλαδή πως κάποιο άλμπουμ έχει τα γούστα μου ως μέσον για να ανέβει στα καλύτερα της χρονιάς (μα τι διάκριση!). Έτσι και οι αγαπημένοι Tindersticks! Το waiting room είναι πραγματικά υπέροχο, γεμάτο, ουσιαστικό και καθόλου βαρετό, αν καθήσεις και ακούσεις τον δίσκο (υπάρχει διαφορά με το «βάζω μουσική να παίζει»).Συνεχίζει από τα ψηλά  επίπεδα που είχε πιάσει η τελευταία κανονική κυκλοφορία τους ,το the something rain. Στον φετινό δίσκο, πέρα από το ωραιότατο artwork, έχουμε και ένα βίντεοκλιπ, κάτι σαν ταινία μικρού μήκους, για κάθε κομμάτι του. Στα ζεστά βαρύτονα φωνητικά του Stuart Staples, προσθέστε και την υπέροχη Lhasa De Sela στο Hey Lucinda! αλλά και την Jehny Beth (Savages) στο we are dreamers!

 

3)Radiohead –  Α Moon Shaped Pool

amoonshapedΟι Radiohead και να αρχίσουν να ηχογραφούν τον βήχα τους, πιθανά  θα βγει κάτι καλό. Ευτυχώς όμως δε το κάνουν και συνεχίζουν να παραδίδουν δουλειές που χαίρεσαι να τις ακούς, να ανακαλύπτεις σε κάθε ακρόαση και κάτι, να μπλέκουν το αναλογικό με το ηλεκτρονικό, το παρελθόν με το μέλλον κ.ο.κ. Δεν ανακαλύψανε τίποτα με το A Moon Shaped Pool,αλλά σίγουρα έδωσαν ακόμα μια δουλειά που παίρνει τα μουσικά σου στάνταρς από το χέρι και τα πάει λίγο πιο μπροστά. Όπως και σχεδόν κάθε δουλειά τους.

 

4)Pj Harvey – The Hope Six Demolition Project

pjΗ Pj δείχνει στους συναδέλφους της πως η τέχνη δε μπορεί να  αφορμάται  μόνο από τα ατομικά  τους ερεθίσματα και συναισθήματα. Η κοινωνική αφύπνιση μέσω της τέχνης, η διαμαρτυρία, η κριτική και η πρόταση απασχόλησε και απασχολεί καλλιτέχνες και κοινό, κάτι που η Pj και στη νέα της δουλειά προσπαθεί, στο μέτρο που της αναλογεί να εφαρμόσει. Η προηγούμενη δουλειά της  βασίστηκε στην κριτική της πολιτικής της Αγγλίας την περίοδο του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου και των αποικιών. Στο φετινό άλμπουμ της  ταξιδεύει σε Αφγανιστάν, Κόσσοβο και ΗΠΑ, βλέπει, επηρεάζεται και καταγράφει τις αιτίες και τα αποτελέσματα σύγχρονων πολέμων, του οικονομικού στραγγαλισμού, την δημιουργία προσφύγων, την προσπάθεια για επιβίωση τους και εν τέλει,του  συστήματος που τα γεννά, του Καπιταλισμού.

Συνεχίζει στο ύφος του προηγούμενου δίσκου της, μακριά πια από τις πρώιμες «κραυγές» του Dry και του Rid of Me,  δίχως βέβαια να λείπουν οι μελωδίες και ο ηλεκτρισμός. Σαφώς δε μιλάμε για τον καλύτερο δίσκο της, αφού ίσως σωστά χαρακτηρίστηκε άνισος, αλλά σίγουρα μιλάμε για μια δουλειά που έχει να πει πολλά, στιχουργικά και μουσικά.

 

5)Sivert HoyemLioness

siverthoyem-lionessΕδώ κάποιος υποκριτής μπορεί να χωρέσει ότι κλισέ μπορείς να διαβάσεις σε μουσικό περιοδικό για να σου την πει. Εντάξει κύριοι, ποιος δεν έχει πάθη; Ποιος δεν ζει με αυτά; Ίσως να είναι άδικο όπως το θέτω, καθώς το τελευταίο άλμπουμ του Hoyem είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον και για κάποιους σαν και του λόγου μου, εξαιρετικό! Αυτό που αντικειμενικά δίνει πόντους στον Hoyem είναι το πόσο άμεση και αληθινή ακούγεται η κάθε του δουλειά. Βέβαια αυτό μπορεί να κόβει για κάποιους από το τελικό αποτέλεσμα, μιας και η αμεσότητα αφήνει γυμνές πλευρές, ωστόσο στο ζύγι κερδίζει δίχως να κάνει κάποια έκπτωση στην συνθετική ή εκτελεστική του υπόσταση. Δεν ξεφεύγει από το στυλ Hoyem-Madrugada (και δεν θέλουμε κιόλας), αλλά πραγματικά δεν κουράζει καθόλου, σε αφήνει με το συναίσθημα πως άκουσες κάτι ουσιαστικό και γεμάτο, μα κυρίως ειλικρινές και αληθινό!

 

6)Michael KiwanukaLove & Hate

kiwuanukaΣα να αράζει ο Isaac Hayes on the dock of the bay, ακούγοντας Pink Floyd (ωπ,τι έγινε εδώ; 3 σε 1!). Αυτό μου έβγαλε ο Μιχάλης ο Κιουανούκα ή Κιβανούκα με την θεσπέσια, συναισθηματική, μελωδική δισκάρα του! Επιτέλους κάποιος να περιμένω νέα δουλειά με μια, σχετική, αγωνία! Να υπενθυμίσω και εδώ, όπως έγινε και προηγουμένως και όπως θα γίνει και αργότερα, πως τίποτα το νέο δεν θα ακούσουμε, αλλά ότι ακούσουμε θα είναι καλό! Υγ: Παραγωγή Danger Mouse…

 

7)Nick Cave and The Bad Seeds – Skeleton Tree

skeleton tree.jpegΑν και οι ηχογραφήσεις του δίσκου είχαν ήδη ξεκινήσει, το τραγικό συμβάν της απώλειας του γιου Cave, είναι αυτό που ξεκάθαρα του έδωσε το κατάμαυρο χρώμα, όπως και ο ίδιος ο Nick Cave παραδέχτηκε. Έτσι, μαζί με τους Bad Seeds,κυκλοφορούν το πιο σκοτεινό τους δίσκο αλλά και έναν από τους καλύτερους τους. Δύσκολος ίσως, θέλει το χώρο μα κυρίως τον χρόνο του να τον ξεκλειδώσεις αλλά σίγουρα αξίζει με το παραπάνω η προσπάθεια.  Σκοτεινό και επιβλητικό .

 

8)Leonard Cohen – You want it darker

l-cohenΑντιλαμβάνεται κάποιος άνθρωπος πως πλησιάζει το τέλος; Δεν ξέρω, μα σαν σκέψη και μόνο το θεωρώ συγκλονιστικό. Όπως και να έχει, οι στίχοι και οι δηλώσεις του Cohen δημιούργησαν το κατάλληλο σκηνικό για το Grand Finale της αγαπημένης φωνής-συνοδείας σε μέρες και νύχτες που η ανάγκη να ψιθυρίσει τα ποιήματα του ήταν κάτι παραπάνω από επιτακτική. Δίσκος που ακολουθεί τον ήχο του Popular Problems και του Old Ideas, κρατώντας για τα τελευταία χρόνια της δημιουργικής πορείας του, μερικά από τα πιο δυνατά χαρτιά του, φεύγοντας όπως ήρθε το ‘67, με μια κορυφαία δουλειά.

 

9)Childish Gambino – Awaken, my Love! 

awaken_my_loveΈνα μίξερ σκάρωσε ο Donald Glover a.k.a. Chilidish Gambino στο  φινάλε της χρονιάς. Ένα πολύχρωμο, ρυθμικό μάθημα για την Funk/Soul  του 70, προσαρμοσμένη στο 2016. Θα κατηγορηθεί το άλμπουμ γι αυτό, αλλά ουσιαστικά αυτό αποτελεί και το «όπλο» του. Ανούσιο να κρύψει τις επιρροές του, ουσιαστικότατο στο να τις μετατρέψει σε βάση για ένα δίσκο που στέκεται μια χαρά, άλλοτε με funk ύφος, άλλοτε με soul/r’n’b  μα καθ’όλη τη διάρκεια με συνθέσεις που έχουν να δώσουν κάτι στον ακροατή.

 

10) A tribe called quest –We got it from Here… Thank You 4 Your service

atcqΆλλη μια απώλεια εδώ, του Phife Dawg .Και ακόμα ένα σπουδαίο φινάλε.Η καριέρα των ATCQ ολοκληρώνεται στο 6ο άλμπουμ τους, συνεχίζοντας στα επίπεδα των προηγούμενων κυκλοφοριών τους. Νεύρο, μουσική, πολιτικός στίχος,18 χρόνια μετά την τελευταία τους δουλειά. Είναι μεγάλο πράγμα να καταφέρνει μια μπάντα χιπ χοπ,να σε κάνει να απολαμβάνεις τον δίσκο της χωρίς να ακούς χιπ χοπ. Αυτοί οι κύριοι το καταφέρνουν καλά αυτό, μαζί με τους de la soul οι οποίοι βγάλανε και αυτοί απολαυστικό δίσκο φέτος! Ακούστε τους! Χιπιαϊέ χιπιαϊό!

 

 

                          pumarosa  apanemic  the-shacks

Ακούσαμε και εκπληκτικά e.p φέτος που μόνο ενθουσιασμό προκαλούν για το τι μπορεί να περιμένουμε στο μέλλον! Το πραγματικά αριστουργηματικό e.p των Pumarosa, το μελωδικό πάζλ του Apanemic, η πρώτη παρουσία των The Shacks αλλά και τα singles-προάγγελοι δίσκων από καλλιτέχνες-ορόσημα(bonobo), κλείνουν μια πραγματικά γεμάτη μουσική χρονιά, με εκπλήξεις, απολαύσεις και πολλές απουσίες, καλλιτεχνικές και προσωπικές. Αυτό όμως δεν είναι και το ζητούμενο; Να προσπαθείς να ισορροπείς την απώλεια με τον ερχομό;

Αdieu 2016!  Je t’aime et je te déteste !

Advertisements

One thought on “2016,our best of! by kostas a.

  1. Pingback: μusic γrounded

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s